Mārtius

всё течёт

эта работа стала для меня метафорой того, как жизнь продолжает бить ключом же в самые сложные времена. несколько разрешительных волн каждый раз наносили глубокие и сильные раны. но жизнь все равно продолжалась. это такой естественный и неостановимый процесс. как на месте лесного пожара вырастает новый лес. сначала там появляется разнотравье, потом первые неокрепшие березы и осины, со временем поднимаются пушистые ели. и на месте старого возникает новая экосистема. тот лес сгорел — но пепел стал питательной основой для новых деревьев. все же деревьев, но уже других и не совсем похожих. эта палка — кусок старого леса. вся засохшая, с множеством дорожек насекомых, дырочками от сучков. но на ее месте начинает возникать новая жизнь — она как яркие драгоценные камушки хаотично вспыхивает в разных местах

Mārtius

Жыццё як гульня

siłajvietru

Гріб любві

Последние месяцы я думаю о том, в чем воплощается моя любовь – в движении, тревоге, массаже, сообщениях, одежде. Я не нахожу явную и константную форму: любовь перетекает и раздваивается, приливает и отливает от тела. Но зато я хорошо знаю, что любишь ты – сестра, подруга, мама, и пытаюсь оттолкнуться от этого. Создавая «Гріб», я не думала ни о чем. Он вырос сам, склеился из мелких бумажных обрывков. Я смотрю на него – яркая шляпка, плотный густой мицелий – и наблюдаю за вечной любовью, спасённой внутри.

malinoŭski

Я і нараджэньне Сябе. Каханьне. Любоў

Музыка для пагружэньня

Ва ўсіх папярэдніх досьведах, няўзгодах і разбурэньнях – нараджаюся Я. Паўстаю з попелу зноў. Адроджаны, чысты, новы. Я адчуваю сваё нараджэньне зноў і цяпер. Я магу пасьмяхнуцца гэтаму сьвету. Я здольны пабачыць яго такім.. такім якім ён мусіў бы быць. Цёплым, пяшчотным, мяккім. Напоўненым каханьнем, любоўю і шчасьцем. Прыгожым

Месцам, у якім хочацца застацца і хочацца жыць

Я нараджаюся зноў і зноў. І зноў рамантыкам. Якім бы не было мінулае і разбурэньні, я паўстаю зноў Сабой. Я паўстаю зноў у любові да сьвету і жыцьця. Ува мне жыве любоў. Нават да ворагаў, здраднікаў і тых, хто прычыня:лі боль. Я люблю і Цябе, хто чытае гэта цяпер

Разважаючы пра гэтыя зьмены ў Сабе за апошні толькі год (а як шмат такіх зьменаў і трансфармацыйных пэрыядаў было і раней..), думаю пра тое, як моцна я вырас як Асоба. Як шмат непатрэбнай мне залішняй і шкоднай лускі я пакінуў у мінулым. Як шмат там бінарнасьці, нормаў і стырэатыпаў было. Як шмат там было гвалту над сабой. Як шмат там было пакутаў маіх і тых, хто былі побач

Цяпер я зусім іншы. Новы. Адроджаны ў новым сьвеце і новым Сабе. Але народжаны Сабою. Сабою свабодным. Свабодным ад “нормаў”, ад таго “як правільна” і “як трэба”. У гэтай свабодзе шмат каштоўнасьці. Шмат адкрытасьці да Сьвету, новых досьведаў, да новых людзей. Я іншы і я рады гэтаму. Шчасьлівы і сьвяткую цяпер сваю openmind-ness. І шчыра дзякую за гэта тым, хто зрабілі гэта са мной

Я думаю, што я адчуваю мір унутры сябе. Гэта мая вялікая сіла і моц, што дазваляе рахуцца мне надалей. І якая рухае мяне наперад сама па сабе

Цяпер, (пера-)нарадзіўшыся чарговы раз, я бачу гэты сьвет зноў іншым. Праз новыя прызмы і оптыку. Дзякуючы тым, хто побач са мной. Я бачу па іншаму і сябе ў гэтым сьвеце. Пры гэтым, ня так важна як менавіта. Тут істотна і каштоўна іншае: я здольны.

Я здольны трансфармавацца, адаптоўвацца, выжываць і зьмяняцца. Я захоўваю плястычнасьць. Я застаюся адкрытым да сьвету, людзей і досьведаў. Я не закрываюся ў сабе

Я – гэтая разнакаляровая плястычная бія-матэрыя. Кожны раз, калі я расту ўверх, эвалюцыаную, зьмяняюся – гэта Я. Станаўлюся новым Сабой.

І ўсё ж, галоўным застаецца Любоў. Да Сябе, да Сьвету, да людзей

Здольнасьць любіць і магчымасьць быць любімым – тое, дзеля чаго я жыў, жыву і буду жыць. Тое, дзеля чаго я буду нараджацца зноў, і зноў паўставаць зь віру попелу пажараў і зьнішчэньняў.

Я буду далей крочыць Дамоў, да месца Любові. Да Цябе.