Ванечка

“попытка подружиться с техникой блэкаута и концептом белых стихов… я не смогла пройти мимо крупно-размашистого на пол-страницы заявления “ЛЮ-БОВ-НИК” (это хук)

“и тогда я… мы все – пространство, в котором можно (осторожно) ВSЁ” это описание жизни. в которой мы критически часто забываем, что правила фактически отсутствуют. можно всё. тебя можно принимать любым и в любом состоянии (только будь осторожен, чтобы не потревожить личные границы других)

можно ВSЁ. даже вырезать самые чсв-шные крутые буквы из старой книги “шрифты”

imagine wagon

тяжело

Продолжительная угрюмость сыграла свое, поэтому ангел-ранитель пришел и к вам. К каждому он когда-нибудь приходит и начинает свое грязное дело. Попытки сделать ситуацию лучше как правило лишь подчеркивают бессмысленность борьбы. Затем воспоминания о страданиях стираются, и уже потерянное на них время кажется бессмысленным. Выйти из цикла вряд ли возможно, только и остается что ждать, намазывая раны смесью масла и навоза.

марсик

уже большой

я – язычник. почва и кровь меня питают и связывают с тем, кто я есть. я – часть неразрывного цикла природы, во мне есть животное. язычество даёт помнить про доблесть и защиту, про маскулинную силу в моих руках и возможность бороться. с другой стороны, оно даёт мне помнить о феминных свойствах, вынашивающих, рождающих, кормящих и цикличных. я ценю оба начала: луны и солнца, земли и неба, воды и огня. всё это я помещаю в себя и берегу внутри, как в доме.

malinoŭski

Дом. Мох. Качэўніцтва

[Тэкст з калажа: “Навстречу приключениям. Амазонская сельва – огромная экосистема, где действуют свои законы. Побывать здесь – всё равно что совершить путешествие на многие веки назад, в мир, каким он был до прихода человека. В мир, где всё подчиняется непреложным правилам выживания. И вернувшись из джунглей, вы уже никогда не будете прежними”]

Гэты калаж быў другім у маім жыцьці. Рабіўшчы яго, я думаў пра свой Дом, пра пачуцьцё Дому. Пра тое, дзе ён. Дзе ён цяпер. І пра тое, якія людзі яго ствараюць у маім жыцьці. Так, сапраўды, Дом – гэта людзі побач, тыя эмоцыі і пачуцьці, якімі яны напаўняюць жыцьцё маё. Дом – гэта найвялікшая каштоўнасьць

Але разам з гэтым, Дом гэта яшчэ і фізычныя адчуваньня: пахі, дотыкі, адчуваньне тэкстуры рэчаў, якія побач у моманце. Я адносна шмат вандраваў апошнія пару гадоў, заўсёды вяртаючыся ў Беларусь. Дадому

Думаючы пра гэты калаж, я ўзгадаў мох – мяккую, прыемную расьліну. Асабліва прыгожым я знаходзіў мох пасьля дажджу, калі ён напітаўся вады зь нябёсаў і адчуваецца вельмі жывым, насычаным вільгацьцю – насычаным жыцьцём.

Мне заўсёды даставала шмат радасьці знайсьці мох у лесе ці на дрыгве. Гэта амаль кожны раз было рэтуалам. Павітацца поглядам, пасьміхнуцца яму. Скланіцца перад ім, стаўшы на адно калена. Нахіліцца і прыкласьці адкрытую далонь, прыхільнуцца цалкам да яго. Гэты дотык, вельмі асьцярожны, павольны і пяшчотны зазямляў мяне найбольш. Я адчуваў прыналежнасьць да Сьвету, ды прыроды, і да Жыцьця. Паглыбляючыся ў момант і знаходзячыся цалкам у ім, дзе б я ня быў у сьвеце, куды б мяне не накіравала гэтым разам жыцьцё

Але напрыканцы гэтага рытуалу я заўсёды вяртаўся да думак пра Дом, пра сям’ю, пра маю ўлюбёную малодшую сястрычку, пра бабуляў. Пра Мацькаўшчыну / Бацькаўшчыну. Пра Беларусь. Пра Магілеў. Нарадзіцца пад знакам каня і рыцара зь мечам ёсьць для мяне вялікім гонарам, якому трэба найперш адпавядаць і несьці яго як адказнасьць. Чым я і займаюся апошнія колькі гадоў

Мець дом і мець магчымасьць вяртацца дадому – гэта хіба, адна з найбольш істотных вартасьцяў / каштоўнасьцяў любога падарожжа. Падарожжы важныя, бо празь іх мы пазнаем сьвет: знаёмімся зь іншымі месцамі, краінамі, гарадамі і людзьмі, зь іншымі культурамі, атрымліваем новы досьвед жыцьця. Але любое падарожжа існуе ў кантэксьце, значную частку якога стварае наяўнасьць Дому. Хіба можа подарожжа быць падарожжам, калі няма куды вяртацца? Мо такое і магчыма, але..

Бяз Дому падарожжы губляюць вялькую частку свайго сэнсавага напаўненьня і зьместу. Зьмяняецца інтэрпрытацыя і ўспрыманьне. Ты ўжо ня маеш куды вяртацца, і тады жыцьцё ператвараецца на бясконцае падарожжа, згубленасьць і панічна-гістэрычны пошук Дому наноў.

Зазчывай, з такімі думкамі я мог устаць з калена і разьвітацца поглядам і той жа посьпешкай з цудоўнай расьлінай. Гэтыя думкі мяне не грузілі сумам – я ведаў, што я вярнуся, што я ўжо вяртаюся, што я маю Дом. Але жыцьцё пастнавіла цяпер рухацца далей. Я і ішоў, робячы крок за крокам, аддаляючыся ад мху

Тады, аглянуўшы навакольныя хвойныя дрэвы, узвышшы ці горы, я пачынаў глядзець сабе пад ногі. Апошнія гады я насіў такія карычневыя кеды-чаравікі з Мэгатопу, якія мелі цьвёрдую асацыяцыю з падарожжамі, прыгодніцкасьцю і вандроўкамі. Назіраючы свой рух, я часьцяком думаў пра сябе як падарожніка, вандроўкі і Номада – качэўніка. На колькі гэтая частка маёй ідэнтычнасьці вялікая, на колькі яна жывая і, асобна, – жывучая. Як шмат яна мяне выцягвала з розных прыгодаў і цяжкіх сітуацыяў

Таксама я думаў шмат пра лес. Пра лес як пра экасістэму. Пра лес як пра джунглі. З джунглямі зьвязана і шмат маіх досьведаў, якія вельмі дакладна мэтчацца са словамі на калажы. Досьвед апошніх гадоў трох спраўды быў ні чым іншым як выжываньнем. І я сапраўды ніколі больш ня буду тым, кім быў тады, да ўваходу ў гэтыя хітрыя гульні зь лёсам, зь небясьпекай. Гэты джунглі зьмянілі мяне назаўсёды

Маючы розныя моманты, досьведы ды ўспаміны, я працягваю свой шлях надалей. Дарога заве мяне ісьці ў наступную частку. І я іду, пагаджаючыся з гэтым пакліканьнем. Іду да наступнага моманту Дому, спакою і шчасьця. Да наступнае прыгоды